اگه یه روز فرزندی داشته باشم، بیشتر از هر اسباببازی دیگهای براش بادکنک میخرم. بازی با بادکنک خیلی چیزا رو به بچه یاد میده. بهش یاد میده که باید بزرگ باشه اما سبک، تا بتونه بالاتر بره. بهش یاد میده که چیزای دوست داشتنی میتونن توی یه لحظه، حتی بدون هیچ دلیلی و بدون هیچ مقصری از بین برن، پس نباید زیاد بهشون وابسته بشه. و مهمتر از همه بهش یاد میده که وقتی چیزی رو دوست داره نباید اونقدر بهش نزدیک بشه و بهش فشار بیاره که راه نفس کشیدنش رو ببنده، چون ممکنه برای همیشه از دستش بده ادامه مطلب

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم . من صبورم اما . . . چقدر با همه ی عاشقيم محزونم ! و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم . من صبورم اما . . . بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم . من صبورم اما . . .از طلوعی که تو در من کردی بزرگی را از کوته اندیشی تو دیدم...و با غروبت که تو در من کردی بزرگی را از کوته اندیشی خودم دیدم... آه . . . اين بغض ادامه مطلب

من که به روی خودم نمی آورم٬گاهی به جای همه ی تنهايی هالبخند تلخی می زنم که مثلاْ خدا هست و...لابد اتفاقی خواهد افتاد...انگار نه انگار که اتفاقهاسالهاست که فريبت داده اندانگار نه انگار که ترانه های «دوستت دارم»٬تنها لبخندی گذرا شده استبر دهان کسانی که می خواهند چيز های ديگری بشنوند.همان بهتر که خودت رابه کوچه ی روزهای نيامده بزنیثانيه ها را تا انتهای تنهايی بشمریو به خواب عميق دوست داشتن بروی... دلم گرفته است... ،اما نه انتظار سنگ صبوری است نه شانه ای برای گریه ...هیچ! ... اعتراف میکنم از این پیله خسته ام ...پیله ی من تنها ادامه مطلب

گاه می اندیشم ، خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟ آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی، روی تو را کاشکی می دیدم شانه بالا زدنت را بی قید و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد و تکان دادن سر را که ، عجیب ! عاقبت مرد ؟! افسوس کاشکی می دیدم! من به خود میگویم : چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد... شنیدن این آهنگ من رو با خودش میبره به شبی که دلم میخواست یه گوشه ی دادامه مطلب